İNSANLIK EŞİĞİ
Bazı insanlardan hazzetmeyişimin sorumlusu olarak çoğu kere kendimi suçluyorum. Hazzetmediğim insanların sayısı sevip takdir ettiğimin insanların sayısından kat be kat fazla oluyor.. Bu durumda kendimi ukela ve çekilmez biri gibi görüyorum. Başkası ile olan ilişkilerimde ne tür yanlışlar yaptığım ya da yapabildiğim üzerinde daha ciddi düşünüyorum.
Ama şimdilerde kendime bu yönelmelerimde şu sonuçlara vardım…
Hazzetmediğim adamların önemli gördükleri ile benim önemli gördüklerim örtüşmüyor. Değerli bildiklerimiz arasındaki fark çok büyük..Bu yüzden hepimiz aynı evrende ama farklı dünyalarda yaşıyoruz. En önemli olanın ya yeme içme, ya otorite ve güç, ya ticaret ve alışveriş olduğu farklı dünyalar arasında kendi dünyama nelerin egemen olduğunu anlıyorum. Kendi dünyamın kurallarının önemsenmediği hiçbir dünyada yaşamak istemiyorum.Girmek istediğim dünyalardan sürekli hicret edişim bundan. İçimin kapısında vize soruşum bundan.
Kendi dünyamda “İnsanlık eşiği” dediğim bir sınır olduğunu farkediyorum. Bu eşiği aşmış her insanı hatasıyla birlikte kabulleniyor onun her zaman muhterem ve saygın olduğunu teslim ediyorum.
Bu eşik bütün insanlığın ortak değerlerinde var..İnsanlığın üstte tuttuğu değerler benim değer anlayışımın özünü oluşturuyor.Cömertlik yiğitlik adalet, tevazu bir insanla kurduğum ilişkinin temel taşlarını oluşturuyor..
Kendime bu eşik ölçeğinde bakıyor ve kendimi sevmeye başlıyorum.
