Hayır, unutmadım hiçbir şeyi“İçime işleyen soğuklarıSelamsız sokaklarıKimsiniz siz diyen gölgeleriAğlatan, sonra iç çektirenYalnızlık mıydıYanlışlık mıydıAğaç sandığımız çalılıklar büyüdü sonraMeyvesizNe de gür görünüyorlardı uzaktanAtınca ellerimi, yüreğime yaralar açanAğlatan sessizceYalnızlık mıydıYanlışlık mıydıRüyaydı sankiBayırdan aşağı yuvarlanan kartopuKocamanYaklaştıkça küçülüverenŞaşkına çevirenDonduran bütün beklentileriYalnızlık mıydıYanlışlık mıydı”Anlattın dinledim, dinledim anlattınYalnızlıktı yaşadığın biliyorumYanlışlık senin değildiGölgeler vardı önceden teselli bulduğunKaybolmuşlardıVe şimdiYüreğine kar yağıyorcasına titriyorsunTesellim kalmadı diyor gözlerinUnutma iki gözümZamanın sahibi sen değilsinNe girdaplardan geçtiğini hatırlaDizlerinin bağını çözen ne acılardanZemheride açan gül gibisinBaharın sana meftun bülbüllerini hatırlaBilemezsin ne zaman seni bulur sevginin gücüBilemezsin nereye taşır “seni sevenin” gücüKim özler demeOlmadı doğru yürüdüğün yol özlerDoğru konuştuğun kürsüÇatlasın diye uğraştığın tohumBeslediğin kuşlar, kediler, sokağın tüm sakinleriGördüklerinde ışıldayan yetim gözleriHer mevsim dokunduğun yüreklerEmeğini, gözyaşlarını paylaştığın insanlarHasret buram buram, senin için ta yürekten dualarToparlanıp gitmek senin elinde sanmaMevsimsiz de yağar yağmur/kar aldanmaHer yağan rahmet getirmez bilirsinHer yağana aldananlar bırak gitsinYalnızlık her zaman yalnızlık değildirAldananlar, aldatanlar varsın özlemesinKim özler demeRükû ve secde hariç eğrilmeyen gölgen özler
