GÜRÜLTÜ DEVRİ
İnsanlığın gelişim çizgisini Taş devri Yontma taş devri Cilalı taş Devri, Maden devri diye öğretmişlerdi bizlere. Çağımıza çok değişik devir yakıştırmaları yapılabilir. Bulanıklık devri, cilalı imaj devri, pop devri, plastik devri gibi. Ama biz bu çağa, gürültü devri demeyi daha uygun bulmaktayız. Gerçi her çağda ses vardı ama sesin gürültüye dönüşmesi bu çağa özgü sanırım.
Bir kuşun ötüşü, bir ağacın hışırtısı bir suyun şırıltısı kuzuların melemesi gürültü değildir asla. Bilakis bunlar en güzel nağmelerdir dinlemesini bilenler için.
İnsan bu sesleri duymaz oldu nicedir. Nicedir tabiatın sesini duymaz oldu. Belki de bile isteye bu yolu seçti. Tabiatın sesi ona insan olduğunu hatırlatıyordu belki. Tabiatın sesi ile hakikatin sesi arasında daima bir bağ olmalıydı. Tabiatın sesinin duyulmadığı yerde hakikatin da sesinin duyulmayacağını zannediyorum. Hakikatin sesinin olmadığı yerde başka sesler olacaktır ancak bunlar ahenkli bir bütünlük oluşturmayacak sadece gürültü olacaklardır.
Hakikatin sesini duymak kuşların cıvıltısını duymaktır, suların şırıltısını duymaktır. İnsanlığın metal ve beton yığınları içine gömülmesi bu sesin bastırılması sayesinde olmuştur.
Ama şu bir gerçek ki “dünya yeni gürültüler bulanların değil, yeni değerler bulanların çevresinde döner; sessiz döner”
