Bostan
“Semiyye, eski günlerde deniz kıyısında yaşayan şişman bir balıktı; sonra bir buluta dönüştü. Süleyman onu gördüğü gün, Semiyye artık ince boyunlu bir kadın olmuştu; iki narin göğsü hava, ışık ve su için yanıp tutuşuyordu.
Süleyman, kadının odasında ayakta durduğu sırada, sabahın tatlı sessizliğini bozmayı seviyordu. Sokaklarda yürüdüğü her gün Semiyye, ağaçlar gibi olur; gözleri iki çamur parçasına, sesi ise kuru bir dala dönüşürdü.
Semiyye, Süleyman’a şöyle dedi:
— Ağaçların yapraklarına bak… bak…
— Ne olmuş onlara?
— Neden titriyorlar?
— Çünkü senin gibi güzel bir kadını seviyorlar; onun için titriyorlar.”
— “İkiyüzlülüğü bırak. Onlar korkudan titriyorlar. Sonbahardan korkuyorlar.”
Süleyman güldü; sonra merakla sordu:
— “Şimdi balık olsaydın ne olurdu, biliyor musun?”
— “Ne olurdu?”
— “Ağaçların yapraklarını ve kuşları seyrederdim.”
Semiyye, eliyle ona işaret ederken şöyle dedi:
— “Bir kuşun uçuşunu seyretmeyi isterdim.”
Sonra, neşeli küçük serçenin ona benzeyen ötüşünü taklit etti.
Süleyman dedi ki:
— “Ellerini öpeceğim.”
— “Sus, sus… Eğer susmazsan, senden çocuk sahibi olmam gerekir.”
— “Ben susayım mı?! Ben diz çökmüş, seninle konuşurken mi?”
— “Konuşabiliyorsan konuş. Sen tevazu sahibi olsaydın, konuşmazdın.”
— “Ben tevazuyu bilirim. Ben de senin gibi yalnızca zayıflığı severim.”
— “Sadece tevazumu mu seviyorsun? Senden intikam alacağım. Beni sevdiğini tasavvur edeceksin; insanlar da yanımızdan geçip gülerek diyecekler ki: ‘Ne kadar güzel bir anne… Ne kadar mütevazı bir baba.’”
— “Dinle… Benimle delicesine evlenmek ister misin?”
— “Reddetmem.”
— “Öyleyse sus.”
— “Susacağım, fakat konuşacağım.”
Ve ikisi, teslim olmuş iki sessiz gibi uzun süre yan yana yürümeyi sürdürdüler. Sonra güzel yüzlü bir yatağın karşısında durdular.
Semiyye dedi ki:
— “Ne güzel bir yatak…”
Süleyman dedi ki:
— “Üzerime tırmanma, yoksa konuşurum.”
Semiyye sordu:
— “Elini elimle bağlayayım da konuşamayacak hâle mi getireyim?”
Süleyman dedi ki:
— “Konuşacağım ve diyeceğim ki: Ben büyük yatağı seviyorum; küçük yatak da güzeldir ama küçüktür.”
Sonra eliyle küçük bir topa işaret ederek dedi:
— “Bir âşığın sevgilisinin üstünde uyuduğu zaman başının altına koyduğu en güzel yastık işte budur.”
Semiyye dedi ki:
— “Çirkin sözlerden tövbe etmeyeceksin… Yürü… Yürü…”
Sonra sokaklarda yürümeyi sürdürdüler. Binaların üzerine güneş ışığı dökülüyordu; insanlar gidip geliyordu; bostan ise gittikçe yaklaşıyordu. O sırada Semiyye şöyle dedi:
— “Acıktım.”
Süleyman sordu:
— “Yoruldun mu?”
Semiyye dedi ki:
— “Ben yaşlı değilim. Dünyanın sonuna kadar yürüyebilirim.”
Bostanlarla çevrili toprak bir yola girdiler. Nemli dallardan örülmüş duvarlar utangaçlıkla birbirlerine yaklaşmaya çalışıyordu.
Semiyye dedi ki:
— “Bir bostandaki evden daha güzel hiçbir şey yoktur.”
Süleyman dedi ki:
— “Evlenince seni bir bostanda yaşatacağım.”
— “Gül yetiştireceğim.”
— “Ben de sebzeler ve meyveler yetiştireceğim ki acıkırsak yiyelim.”
— “Çiftçi elbiseleri giyeceğim ve hep çıplak ayakla yürüyeceğim.”
— “Çiftçi bir adamın karısı olacaksın.”
Sonra, ağaçlarla sıklaşmış büyük, açık bir kapının önünde durdular.
Süleyman dedi ki:
— “Hadi içeri girelim.”
Bostana girdiler ve yeşil bir dünyanın içinde tek başlarına yürüdüler.
Semiyye, havayı derin derin içine çekerken şöyle dedi:
— “Bu bostan ne kadar güzel…”
Kollarını yukarı kaldırdı ve dedi ki:
— “Uyuyup ölmek istiyorum.”
Süleyman gülümseyerek sordu:
— “Seni kim çalıştıracak?”
Semiyye dedi ki:
— “Kirlenmekten korkuyorum.”
Süleyman dedi ki:
— “Sabun ve su kirleri temizler.”
Semiyye, birden yere çömelip çimleri okşamaya başladı. Süleyman ona sordu:
— “Ne yapıyorsun?”
— “Kulak veriyorum.”
— “Neyi dinliyorsun?”
— “Toprağın gülüşünü.”
— “Toprak güler mi?”
Toprağın gerçekten de sert, kuru bir kahkaha attığını duyabilmek için bir süre beklediler. Tam o anda dört adam ortaya çıktı. İçlerinden biri elinde kör bir baston taşıyordu.(kaba ve tehlikeli)
Semiyye korkuyla irkildi ve hızla Süleyman’ın yanına sokuldu. Dört adam onların etrafını sardı. Yüzleri donuktu; bakışlarıysa sertti. Bastonu taşıyan adam sordu:
— “Burada ne yapıyorsunuz?”
Süleyman dedi ki:
— “Geziniyoruz.”
Adamlardan biri güldü ve dedi ki:
— “Yoksa eğleniyor musunuz?”
Bastonu taşıyan adam Semiyye’yi işaret ederek dedi ki:
— “Bu kim?”
Süleyman dedi ki:
— “Nişanlım.”
Adam sert bir sesle bağırdı:
— “Yalan söylüyorsun.”
Süleyman öfkeyle dedi ki:
— “Neden yalan söyleyeyim?”
Adam cevap verdi:
— “Çünkü bütün insanlar yalancıdır.”
Sonra Semiyye’ye döndü:
— “Bu adamı seviyor musun?”
Semiyye başını eğdi ve alçak bir sesle dedi ki:
— “Evet.”
Adam dedi ki:
— “Öyleyse onunla evlen.”
Süleyman dedi ki:
— “Zaten evleneceğiz.”
Adam bastonunu yere vurdu ve bağırdı:
— “Ne zaman?”
— “Yakında.”
— “Yakın zaman diye bir şey yoktur.”
Sonra diğer adamlara dönerek dedi ki:
— “Şahit olun… Bu adam bu kadını aldatıyor.”
Semiyye korkuyla Süleyman’ın koluna yapıştı. Süleyman ise öfkesini bastırmaya çalışarak dedi ki:
— “Biz kimseye kötülük yapmadık.”
Adam cevap verdi:
— “Kötülük yaptınız. Çünkü siz mutlusunuz.”
Sonra dört adam yüksek sesle gülmeye başladılar. Bu gülüş, bostanın sessizliğini kırıyor; ağaçların yapraklarını titretiyordu.
