Unutma ey nefsim!.
“Bilesin ki ey nefsim,
Hep duymak istediklerini sana söyleyen veya sadece hoşuna giden şeyleri sana diyen insanlar asla senin dostun değildirler! Onlar senin sonunu getirecek dost kılıklı çıkarcılardır sadece.
Unutma ey nefsim,
Şayet sen de sadece duymak isteyeceklerini duyan ve hoşuna gitmeyen bir şey söylendiğinde bundan rahatsızlık duyan birine dönüşmüşsen sen de kendi sonunu kendi elinle hazırlamışsın demektir.
Sen sen ol nefsim, ne kendini yanılmaz ve yenilmez bil ne de çevrenin sadece hoşuna giden veya duymak istediğin sözleri diyen dalkavuklarla çevrilmesine izin ver!
Kibir seni gerçekleri görmekten uzaklaştırır, o çevrendeki dalkavuklar da sonunu getirir!
Bilesin ki ey nefsim,
Düştüğün gün sana ilk darbeyi senden nemalanan çevrendeki dalkavuklardan yersin! Gücünden ötürü sadece yanında bulunan ve yalnızca gücünden yararlanmak için el-etek öpmekten kaçınmayan kişilerden yersin!
Bu sözlerim sanadır ey nefsim!
Biliyorum, sözlerimin doğruluğu yarın etrafındakilerin başka sözleri karşısında unutulup gidecek, anlamını yitirecek!
Nefis bu işte!
Seninle ve kendimle imtihanım bu yüzden anlamlı!
Unutma ey nefsim, ne kendini küçük görenlerden ol, ne de küçük görenlerle bir ol! Senin yol arkadaşların hep senin nefsini en az kendi nefsi gibi görenlerden olsun!
VE ey nefsim!
Bilesin ki herkes kendi akıbetini kendi hazırlar. Sen görür söylersin. Ama sözlerin yanlış anlaşılır bazen. Baktın ki tam da böyle bir dönemdesin, işte o vakit suskunluğun asaletine bürün derim!
Ne kendini paralayıp dur, ne de seni paralamak için fırsat kollayan fırıldakların değirmenine su taşı!
Ey nefsim!
Ne kendini büyük gör, ne de kendini büyük görenlerin karşısında küçük!
Kendini büyük gören küçük adamların karşısında sakın küçülenlerden olma! Kendini büyük gören İblis soylulardan da!
Kendi nefsi için istediğini kendi nefsi için isteyenlerden olsun! Hatta senin nefsini kendi nefsine tercih edenlerden olsun! Gayrılarıyla yol yürürsen gayrı olursun, yolda kalırsın, yolunu şaşıranlardan olursun, bilesin!
Sana ağır gelir mi bilmem ey nefsim, bir de şu niyazı her daim aklında tutmayı unutma: “Ey Rabbim! Sen bizi bize bırakma!”
