Hayat, insana gençlik yıllarında sabretmeyi, anlamaya çalışmayı, sorunları sabırla ilmek ilmek çözmeyi öğretir. Emekli için yıllar boyu geçim sıkıntısının, yüksek enflasyonun ve bitmek bilmeyen vaatlerin düğümleri hep bir ümitle, “acaba bu kez düzelir mi” sorusuyla çözülmeye çalışıldı. Ancak yaşamın öyle bir dönemi gelir ki, insanın ne o düğümle uğraşacak dermanı kalır ne de kaybedecek zamanı… Bazen en kestirme yol, düğümü çözmekten vazgeçip ipi kökten kesmektir.
Bugün Türkiye’deki milyonlarca emekli, tam da o yaşta, o tükenmişlik ve kararlılık ruh halindedir, yol ayrımındadır.
Gözler şimdi yaklaşan ocak ayına ve bu dönemin kritik maaş zamlarına çevrilmiş durumda. Gelen haberlere göre Sayın cumhurbaşkanımız iyileştirme ile ilgili talimatı vermiş. Ancak ekonomi yönetiminin masasındaki tablolar ve Merkez Bankası’nın güncellenen enflasyon beklentileri, milyonlarca emeklinin mutfaktaki yangınını söndürmekten çok uzakta görünüyor. Dört aylık kümülatif enflasyon verileri ve yıl sonu öngörüleri, emeklinin eline geçecek artışın enflasyon oranına hapsedileceğini gösteriyor. Refah payı tartışmaları ise siyasi birer söylemden öteye gitmeyecek gibi görünüyor.
Çarşıda, pazarda, mutfakta her gün tencere kaynatmaya çalışan emekli için artık rakamlar, oranlar ve teknik açıklamalar birer bahaneden ibarettir. Temel gıda maddelerine, enerjiye ve kiralara gelen zamlar karşısında eriyen maaşlar, emekliyi insan onuruna yaraşır bir yaşamın çok gerisinde bırakmıştır. “Idare edin”, “biraz daha gayret gösterin” telkinleri, tenceresi boş kalan bir insan için hiçbir anlam ifade etmemektedir.
Sabır ipinin artık çözülemeyecek kadar kördüğüm olduğu noktada, emekli için kesip atma vakti gelmiştir. Ve demokraside bu “kesip atma” eyleminin adı sandıktır.
İktidar sahipleri, ekonomik krizin faturasını ödemekte zorlanan ve refah payı beklentileri boşa çıkan emeklinin tepkisini göz ardı edemez. Bu zam döneminde de adil ve insanca yaşanabilecek bir taban aylık ya da refah payı düzenlemesi yapılmazsa, emekliler sadece ekonomik bir hayal kırıklığı yaşamayacak; aynı zamanda yıllardır kurdukları siyasi bağı da kökten koparacaktır. Geçim derdiyle boğuşan, eczanede katkı payını düşünen, torununa harçlık verememenin utancını yaşayan bir insanın, siyasi vefa ya da uzun vadeli vaatlerle karnını doyurması imkansızdır.
Emekli bu ülkenin hafızası, temeli ve omurgasıdır. O omurgayı ekonomik darlık içinde yalnız bırakmak, sadece bir bütçe tercihi değil, toplumsal vicdanın ve siyasi güvenin kurban edilmesidir.
Emekli düğüm çözmekten yoruldu; sabrının imtihanını çoktan tamamladı; şimdi sıra, siyasi iradenin göstereceği tavırdadır.
Yüreği güzel olan EMEKLİLERİMİZ Kimseye kolay kolay sırtını dönmez ama, darıldıkları dağın odunuyla da işleri olmaz.
Bu son virajdır. Tatmin edici bir zam olmadığı takdirde; siyasi irade emeklinin sadakatini kaybetmek tehlikesiyle karşı karşıya kalacaktır.
About The Author
