BİR SEVDAYI TAŞIMAKTIR BENİM İÇİN HAYAT
Acınızı azaltmaya mı çalışıyorsunuz; vazgeçin. Çünkü “bir şeyin ıstırabını duymayan onu ne tanır ne de sevebilir.” Istırap ne büyük nimettir bilir misiniz? Acısı bitmiş insan, bitmiş insandır. Kaygı duymayan insan tükenmiş insandır. Acı duymak yaşadığının; insan olduğunun farkında olmaktır. Sanat bu farkında olmaklığın dışa vurumudur bir bakıma. Sanat huzursuz insanın ürünüdür; arayan; sancılanan insanın kendi çığlığını duyurma çabasıdır çoğu kez.
Dünyanın gidişatı konusunda ilim adamları iyimser, sanatçılar kötümserdirler genelde. Ancak tüm olumsuzluklara rağmen yine de ümitli olmalıdır sanatçılar. Acı çekmek “çaresiz bir iflas, felce uğrayan bir ümitsizliğe” yol açmamalıdır. “Toplumun çözülüşünü üzülerek seyretmek yetmez. Onu yeni başta nasıl kuracağını düşünmek gerekmektedir.” Başkalarının yanlış üzere olmalarına ve kötü akıbetlerine üzülen bir yürektir sanatçının yüreği. Ahlâki kemâlin zirvesidir başkasının derdinden muzdarip olmak..
Acı duymak bir şeyleri dönüştürmenin sancısıdır. Kaybettiklerinin peşinde koşma kararında olmaktır acı duymak. Varoluşsal bir acıdan sözediyorum ben burada. Çünkü “İnsan ancak acı çektiği zaman yaşadığının farkına varabilir”.
Hayatın gayesini acıdan kaçıp hazza koşmak olarak tanımlayanlar olmuştur. Tam da hayvanî olan yöne işaret ediyor bu durum. İnsan acıdan kaçıp hazza koştukça vurdumduymaz, acıyı kabullendikçe akıl sağlığını bozmaya başlıyor. Çoğu zaman yaşanan hayat insanı ya vurdumduymaz ya da deli olmaya zorluyor. Her iki durumda da kaybediyor insan..
“Çu her heber ke şenîdem rehi be hayret dâşt
Ez in sepes men ve rindi ve vaz’ēbi-heberi”
“Duyduğum her haber beni hayret yoluna götürdüğü için
Bundan böyle işte ben, işte güzellik( mutluluk), işte habersizlik hali” (Hafız)
Oysa vurdumduymazlık insanî olanın üstünü örtme çabasıdır aslında. İnsan yanımızdan uzaklaşmamızdır. Bu yüzden yaşamak vurdumduymazların işi değildir.
“Ke der-bendē mohtac ve derviş bâş
Ne der fikrē âsâyeşē hîş baş”
“Muhtaç ve dervişlerin kaydında ol
Kendi rahatının tasasında değil”
Vurdumduymazlık ya da ruhsal rahatsızlık acıları paylaşarak aşılacaktır. Acılar paylaşıldıkça sevda taşımak anlam kazanacaktır.
Çünkü “bir sevdayı taşımaktır hayat”
