Sürekli Tanrı tanımaz olduğunun altını çizen insanların çoğunun Tanrı ile problemlerini çözememenin mağlubiyeti içinde kıvrandıkları söylenebilir..
Bülent SÖNMEZ
İnsan ruhu, yok saydığı veya hayatından çıkardığı şeylerle imtihanını genelde sessizlik içinde verir. Ancak bir düşünce, bir kimlik veya bir duruş sürekli yüksek sesle vurgulanıyorsa, orada tam anlamıyla tamamlanmamış bir süreçten şüphe etmek gerekir. Son yıllarda sıkça karşılaştığımız, Tanrı tanımazlığını her fırsatta hırsla altını çizerek dile getiren tutum da bu durumun belirgin bir örneğidir.
Felsefi anlamda bir fikri benimsemek veya reddetmek, doğası gereği dingin bir kabulleniş gerektirir. Gerçekten çözüme kavuşturulmuş, zihinde ve kalpte bir yere oturtulmuş bir inançsızlık; yerini kavgaya değil, doğal bir ilgisizliğe ve sessizliğe bırakır. Oysa Tanrı’yı reddettiğini her platformda reaktif bir dille yineleyen insanların çoğunda, rasyonel bir temellendirmeden ziyade bitmemiş bir hesaplaşmanın izleri görülür.
Bu durum, aslında teodise (kötülük problemi), kişisel kırgınlıklar veya adaletsizlik duygusu karşısında yaşanan bir mağlubiyetin dışa vurumudur. Kişi, zihnen Tanrı’nın varlığını reddettiğini söylese de, iç dünyasında halen “adaleti sağlamayan, beklentilere yanıt vermeyen veya sessiz kalan bir Otorite” ile mücadele etmeye devam eder. Yani reddedilen şey Tanrı’nın varlığından ziyade, O’nunla kurulamayan ilişki ya da O’na duyulan öfkedir.
Sonuç olarak, sürekli yüksek sesle yapılan bu vurgu, bir zaferin değil; aksine Tanrı ile olan problemleri çözememiş olmanın ve o içsel savaşı kaybetmenin getirdiği bir hırçınlıktır. İnsan, içindeki o boşluğu ve bitmeyen soruları bastırmak için sesini yükseltir. Gerçek özgürleşme ise neyi reddettiğini sürekli haykırmakla değil, o hesaplaşmayı zihinde gerçekten bitirip sükûnete ermekle mümkündür.
About The Author
